Chiny opowiadają się za równym i uporządkowanym światem wielobiegunowym oraz inkluzywną globalizacją gospodarczą. Wśród nich sednem równego i uporządkowanego świata wielobiegunowego jest przestrzeganie równości wszystkich krajów, dużych i małych, sprzeciw wobec hegemonizmu i polityki władzy oraz skuteczne promowanie demokratyzacji stosunków międzynarodowych.

Mniej utopijne spojrzenie przewiduje świat wielobiegunowy podzielony na bloki lub strefy wpływów, ale wciąż bardziej dynamiczny i potencjalnie sprawiedliwy, bo nie jest w cieniu Imperium. To było pierwotne znaczenie tego zwrotu, gdy pojawiło się pod koniec lat 90.

Ale żadne z tych rozwiązań nie odzwierciedla nadciągającej rzeczywistości ani prawdziwych intencji wpływowych osób, które przekazują to słowo swoim rozmówcom.

To może być wielobiegunowość, ale nie jest to "wielobiegunowość".

To niesamowite, jaką różnicę może zrobić para cudzysłowów, prawda?

Władze, które nie powinny istnieć, oraz ich bezduszne marionetki w sferze korporacyjnej, akademickiej i politycznej stworzyły całkowicie eufemistyczną językową frazeologię zdefiniowaną przez potrzebę cudzysłowów.

Słowa i zwroty, które nie znaczą tego, co udają.

"Zmiany klimatu", "mowa nienawiści", "zdrowie publiczne".

"Terroryzm", "dezinformacja" i "zrównoważony rozwój".

W naszym krajobrazie politycznym przestały one być słowami o znaczeniu, ale stały się zarówno kamuflażem, jak i warunkowaniem.

Nieuczciwa mieszanka języka programowania i sugestii hipnotycznej; frazy mające na celu zaciemnienie rzeczywistości z jednej strony, a z drugiej mechanicznie wywoływanie zaprogramowanych reakcji lub wywoływanie silnych, warunkowych reakcji emocjonalnych.

"Multipolarność" to jedno z tych słów. I zawsze powinno być podawane w cudzysłowie.

Prawda stojąca za tym słowem jest prosta: globalna franczyza dla starego systemu kontroli.

Polityka partyjna staje się globalna

Obrońcy narracji o "wielobiegunowym porządku światowym" często argumentują w stylu: "czy świat wielobiegunowy nie jest lepszy niż imperializm USA? Czy nie powinniśmy witać oporu wobec hegemonii?"

Ten sam argument stosują zwolennicy zmian klimatu, którzy twierdzą: "nawet jeżeli klimat się nie zmienia, ochrona środowiska jest czymś dobrym, prawda?"

Wadą tego argumentu jest brak kwestionowania podstawowych założeń i oficjalnych definicji tych wyrażeń.

To, iż coś przyjmuje ładnie brzmiącą nazwę, nie znaczy, iż to coś jest miłe.

Partia Pracy nie wspiera pracowników. Demokraci nienawidzą demokracji.

Wspierany przez państwo korporacyjny "ekologizm" nie polega na sadzeniu drzew czy ratowaniu zwierząt, a globalistycznie wspierana korporacyjna "multipolaryzacja" nie ma nic wspólnego ze zwiększaniem suwerenności narodowej czy oferowaniem niezależności od globalnej władzy.

Rzeczywistość "świata wielobiegunowego" będzie systemem splatania się instytucji korporacyjnych i państwowych, wdrażających autorytarne, antyludzkie polityki i maskujących ideologicznie monolityczną strukturę władzy za iluzoryczną powłoką "wyboru".

My, na zbiorowym Zachodzie, doskonale znamy ten model – tak funkcjonują nasze "demokracje".

Dwa główne zespoły, o niemal identycznych ideologiach i wykonujące rozkazy od tych samych niewybranych władz, zaciekle walczące o najmniejszy skrawek niecodzienności.

Toczą wyborcze bitwy o różnice w ikonografii, frazeologii czy ułamkach punktów procentowych, by odwrócić uwagę od faktu, iż zgadzają się we wszystkim, co naprawdę ważne, nie mają żadnej realnej władzy i są co najwyżej wymienialnymi gadżetami w ogromnej machinie wpływu.

Celem tych walk jest przekonanie ludzi, iż demokracja istnieje, iż mają wybór i mogą wpłynąć na zmiany.

To kłamstwo działa i działa od dziesięcioleci.

"Multipolaryzm" to rozszerzenie tego modelu – mechanizm kontroli fałszywej binarnej polityki lewicy-prawej, czerwono-niebieskiej, Coca-Pepsi, która rozprzestrzenia się na całym świecie.

To dokładnie ta sama metoda użyta do tego samego celu: plemienność jako droga do dysonansu poznawczego, zakończenia myśli i śmierci obiektywizmu.

Dlaczego tak jest? Dlaczego teraz?

Warto pamiętać, iż ta fałszywie antagonistyczna wersja "wielobiegunów" nie była częścią długoterminowego planu.

Było oczywiste, niemal od samego początku, iż pandemia Covid miała być wielkim globalnym momentem jednoczącym świat.

Wszyscy mieliśmy zdać sobie sprawę, jak głupie są te nieporozumienia ponad podziałami etnicznymi, narodowymi czy religijnymi, i zjednoczyć się, by odeprzeć wspólnego wroga. Zagrożenie dla świata, które rozwiązało świat, jak w Dniu Niepodległości.

Mieliśmy już teraz korzystać z waluty cyfrowej w ramach globalnie wdrożonego systemu kredytu społecznego. Nie posiadanie niczego i bycie szczęśliwym.

Ale to nie zadziałało.

W momencie, gdy próbowali usunąć poziome podziały stworzone do kontroli społeczeństwa, zwrócili uwagę tylko na znacznie większe pionowe podziały. Ludzie nagle stali się bardziej świadomi scentralizowanej, zjednoczonej natury globalnych struktur władzy.

Wielki plan, by przeprowadzić Globalny Rząd przez bramy w ramach konia trojańskiego Covid, nie tylko zawiódł, ale spektakularnie obrócił się przeciwko niemu.

Była potrzeba ponownego dostosowania. Nowe podejście.

Międzynarodowa jedność nie zadziałała i nie sprzedaje się, ale międzynarodowy binarny system mógłby się sprzedać.

To jest "multipolarny porządek świata".

Impet podziału realnego

Nie chodzi o zaprzeczanie istnieniu prawdziwych podziałów ani zaciemnianie historycznych zbrodni. Oczywiście w krajach rozwijających się i w kręgach dysydenckich państw rozwiniętych panują głęboko odczuwane i całkowicie uzasadnione antyimperialne nastroje.

USA są potęgą imperialną od prawie dwóch stuleci i globalnym hegemonem od prawie czterdziestu lat, a w tym czasie dokonały potwornych aktów kolonialnej agresji i zniszczyły miliony istnień. Omówiliśmy już wiele z nich.

W pogoni za ropą i złotem przecinali krwawy pas na Bliskim Wschodzie i wielokrotnie wpędzając Amerykę Południową i Środkową w polityczny chaos.

Izrael podobnie – niezależnie od tego, czy uważasz go za potęgę stojącą za tronem USA, czy za wygłup Waszyngtonu na Bliskim Wschodzie – to brutalne państwo apartheidu, które tysiąckrotnie rozrywało i wypluwało prawo międzynarodowe.

To wszystko są prawdziwe fakty, a narracja multipolarna znajduje w nich zastosowanie.

Tak jak krajowa polityka partyjna zamienia bardzo realne problemy ekonomiczne w płytkie urazy klasowe czy zrozumiałe obawy dotyczące niekontrolowanej imigracji w reakcyjną ksenofobię – tak narracja o "świecie wielobiegunowym" żeruje na traumie historycznej i pragnieniu zemsty, by zakorzenić myślenie partyjne, które podważa krytyczne myślenie.

Narracja wykorzystuje impet historycznej nienawiści, by popchnąć się do przodu.

Rzeczywiście, jak już wcześniej mówiłem w wywiadach, entuzjazm dla tego nowego modelu ze strony klas politycznych w Rosji, Chinach i innych jest całkowicie zrozumiały. Z ich punktu widzenia znacznie lepiej mieć miejsce przy globalistycznym stole niż mieszkać z nuklearną bronią wujka Sama u swojej świątyni.

Możliwe, iż wielu zaangażowanych naprawdę wierzy, iż fałszywy "wielobiegunowy porządek świata" rzeczywiście zapobiega wojnie nuklearnej i jest najlepszym rozwiązaniem.

Paradoksalnie, w ich wyobrażeniu "wojna" naprawdę oznacza pokój.

Rola wojny

Wojna jest kluczowa dla rozwoju tego modelu wielobiegunowego na dwa główne sposoby: