Władze Ukrainy panikują, bo Patriotów brakuje w obliczu rosyjskiej gorączki balistycznej

Symplicjusz7 lipca 2026 simplicius/p/ukrainian-authorities-panic-as-patriots

Rosja ponownie zaatakowała Kijów potężnym atakiem rakietowym. choćby Ukraińcy musieli przyznać, iż nie zestrzelono ani jednego pocisku, ponieważ zapasy rakiet Patriot się wyczerpały:

Mówi się, iż celem ataku były główne zakłady produkujące broń, a niektórzy twierdzą, iż wśród celów znajdowały się choćby magazynowane pociski przechwytujące Pac-3 dla systemu Patriot, choć nie jest to potwierdzone. Eksplozje wtórne z pewnością wskazywały na trafienie w jakiś rodzaj amunicji:

Jak już wspomniano, choćby Kiev Independent donosi, iż ukraińskie systemy przechwytujące Patriot zostały skutecznie wyczerpane:

Stało się to niezwykle pilne wśród czołowych ukraińskich ekspertów wojskowych. Serhij „Flash” Bieskrestnow wielokrotnie krytykował desperackie poszukiwania przez Ukrainę kolejnych rakiet Patriot od europejskich partnerów.

Tutaj wyjaśnia, iż ​​mamy do czynienia ze światowym niedoborem z powodu wojny w Iranie i na Ukrainie, a także z faktem, iż europejscy „sojusznicy” sami gromadzą cenne pociski z powodu rosnącego „zagrożenia” pewnego rodzaju inwazją Rosji na państwa europejskie, które elity brukselskie wbiły wszystkim do głów:

Could not load video.

Według ostatniej aktualizacji Kiev Post firma Lockheed Martin ogłosiła, iż ​​nie jest w stanie zagwarantować dogodnych terminów produkcji niezbędnych pocisków:

https://www.kyivpost.com/post/77956

Amerykański producent pocisków rakietowych Lockheed Martin ostrzegł, iż nie może zagwarantować terminów dostaw kluczowych pocisków przechwytujących Patriot PAC-3, pomimo planów gwałtownego zwiększenia produkcji.Według Financial Times, firma zwiększa produkcję do 2000 pocisków rocznie do 2033 roku, ale ograniczenia w dostawach i decyzje dotyczące priorytetów pozostają nierozwiązane. Niedobory już dotykają sojuszników USA i Ukrainę, która w dużym stopniu polega na systemach Patriot w zwalczaniu zagrożeń ze strony pocisków balistycznych.

W raporcie zaznaczono, iż Lockheed zamierza zwiększyć roczną produkcję pocisków Pac-3 z ok. 650 do 2000 do 2033 roku. Pomyślcie, jak kilka to jest: 650 rocznie to marne 54 miesięcznie – to dla całego świata. Sama Ukraina potrzebuje znacznie więcej miesięcznie, zwłaszcza biorąc pod uwagę, iż doktrynalnie, w przypadku każdego zagrożenia, zwłaszcza balistycznego, konieczne jest wystrzelenie wielu pocisków przechwytujących. Potrzebne są co najmniej dwa, a czasami choćby cztery, a choćby sześć Patriotów na jeden Iskander.

Nawet jeżeli produkcja wzrośnie do „idealnego” poziomu 2000 rocznie do 2033 roku, to i tak będzie to zaledwie około 166 miesięcznie dla całego świata, wliczając w to Stany Zjednoczone. Artykuł sugeruje, iż ten ideał może nigdy nie zostać zrealizowany, ponieważ wiele problemów wciąż pozostaje nierozwiązanych.

W osobnym raporcie WSJ z ubiegłego miesiąca dokładnie omówiono te kwestie:

https://www.wsj.com/world/why-does-it-lats-to-see-a-patriot-missile-from-factory-to-front-line-3e5874c5

W tym konkretnym fragmencie stwierdza się, iż cel 2000 rocznie nie zostanie osiągnięty przed końcem lat 30. XXI wieku. Wyzwań jest wiele:

Lockheed stoi przed szeregiem wyzwań, aby osiągnąć swój cel, od wąskich gardeł w zakresie komponentów poograniczone możliwości lokalnych rynków pracy.Rzeczniczka Lockheeda poinformowała, iż ​​firma współpracuje z rządem i dostawcami, aby „eliminować wąskie gardła i skrócić terminy realizacji, gdziekolwiek to możliwe, przy jednoczesnym zachowaniu rygorystycznych standardów wydajności i bezpieczeństwa”.

Co szokujące, w artykule napisano, iż budowa jednego pocisku Pac-3MSE zajmuje ponad dwa lata .

Co prawda, wiele egzemplarzy buduje się jednocześnie, ale całkowity czas realizacji wszystkich części, a następnie montażu końcowego – który sam w sobie trwa sześć tygodni – najwyraźniej przekracza dwa lata.

Głównym powodem jest fakt, iż istnieje ponad 400 różnych firm dostarczających części do tego jednego typu pocisku, które produkują swoje komponenty w różnym tempie i na różną skalę. Same komponenty muszą być następnie indywidualnie testowane przed ostateczną dostawą. Cały ten złożony proces wyjaśnia, dlaczego jednoczesna rozbudowa łańcuchów dostaw jest niemal niemożliwa i dlaczego ambitny cel 2000 egzemplarzy rocznie prawdopodobnie nigdy nie zostanie osiągnięty.

Ale wracając do ataków w Kijowie. Ukraiński kanał telewizyjny z wściekłością ubolewa nad faktem, iż wśród ataków znalazła się dość wrażliwa, „tajna” placówka:

[dalej za forsę, więc mam to Gdzieś. md]